2 Temmuz 1993…

Bu tarih sık sık çeşitli vesilelerle yazılı ve görsel basın tarafında gündeme getiriliyor ve unutturulmamaya çalışılıyor. Zaten bizlerin de unutmak veya unutturmak gibi bir derdimiz de yok. Ancak bazı kesimler durumdan vazife çıkararak böyle bir vehme kapılmışlar ve bilvesile meydanlara çıkarak “Unutmayacağız! Unutturmayacağız!” sloganları atıyorlar zaman zaman kolluk kuvvetleri ile çatışmayı dahi göze alabiliyorlar. İşte en son “Sivas Davasının zaman aşımına uğraması” davası nedeni ile geçtiğimiz haftalar bu tarih ve bu konu gündemden hiç düşmedi.

“Küresel Gelişmeler ve Medeniyetimizin Dirilişi”[1] adlı son makalemizde kaldığımız yerden devam edeceğimizi söylerken bu konuyu şu noktada bırakmıştık:

Neşet Ertaş bir türküsünde, ”İki büyük nimetim var, biri anam biri yarim; Birisi var etti beni, birisi yar etti beni” böyle der. Yani kadını “nimet “olarak görmek ancak bizim kültürümüzde vardır. Bu sebeple abide kadınlar da hep bizden çıkmıştır.